«Анатомія іпона». Інтэрв’ю з Марыяй Слуцкай.

«Анатомія іпона». Інтэрв’ю з Марыяй Слуцкай.

У калекцыі Марыны Слуцкай ўжо даўно маглі быць ўзнагароды чэмпіянатаў свету і Алімпіяд, але галоўным дасягненнем лідэра нацыянальнай зборнай Беларусі па дзюдо па-ранейшаму застаецца тытул чэмпіёнкі Еўропы. Больш за тое, чатыры гады таму яна збіралася завязваць са спортам, а сёння лічыцца галоўнай надзеяй каманды на II Еўрапейскіх гульнях. Пры гэтым настроена Марына на сур’ёзную бітву і ў Мінску, і праз год на Алімпіядзе ў Токіа.

– У нас цяпер вельмі складаная пара. Дома заўсёды хочацца выступіць як мага лепш, а да ўсяго іншага ў дзюдо спаборніцтвы на II Еўрапейскіх гульнях пройдуць у фармаце паўнавартаснага чэмпіянату Еўропы і адбору на Алімпіяду. Стаць прызёрам чэмпіянату Еўропы і трапіць на Гульні ў Токіа хочацца любому спартсмену. Можна не сумнявацца, што канкурэнцыя будзе вялізная.

– Табе ўжо ўдавалася выйграць чэмпіянат Еўропы …

– Так, але пасля гэтага ў мінулым годзе я выбыла з барацьбы ўжо пасля першай сутычкі. Таму асабіста ў мяне матывацыя перад II Еўрапейскімі гульнямі асаблівая. Гэта і прэстыж, і амбіцыі, і самапавага. Калі ты чэмпіён, а праз год вылятаеш ў першым крузе, гэта балюча б’е па самалюбстве. Было жудаснае расчараванне. Пачуццё незавершанасці сезона. Пасля гэтага быў яшчэ чэмпіянат свету, дзе я таксама здзейсніла памылку і засталася без медаля. Таму праграму-мінімум на II Еўрапейскія гульні я для сябе вызначыла адназначна – медаль. Хоць у рэчаіснасці разлічваю перамагчы.

– У цябе ў апошні час усе турніры праходзяць нібы супраць ветру. Пастаянна ўмешваюцца нейкія акалічнасці: што з Алімпіядай, што з чэмпіянатам свету …

– Ніякай містыкі. Нетраплення ў Рыа, ці паражэнне на чэмпіянаце свету, або траўма: усё гэта адбываецца з-за чагосьці. І я лічу, што любыя цяжкасці нас толькі загартоўваюць і робяць мацней.

– Ты знайшла прычыну таго, чаму мы не ўбачылі цябе на Алімпіядзе ў Рыа-дэ-Жанейра?

– Гэта адразу некалькі абставінаў. І яны склаліся ў адно: траўма, неспакойнае становішча ў нацыянальнай камандзе, памылкі … Калі усё атрымалася, мне не хапіла літаральна аднаго-двух турніраў, каб набраць неабходны рэйтынг. Але цяпер я ўжо ведаю, што такое алімпійскі адбор, і разумею, што трэба зрабіць, а чаго рабіць не варта.

– І што не трэба рабіць?

– Пажадана не траўміравацца. Я стала старэй на тры гады, мая барацьба стала больш сталая, свядомая. Але залогам поспеху я лічу адказнасць і захаванне рэжыму. Трэба свядома прыняць адказнасць за тое, што я выступаю на гэтым узроўні і збіраюся паказаць пэўны плён на кожным старце. Так, траўмы ўсё роўна здараюцца. Але я да гэтых няўдач стаўлюся як да этапаў падрыхтоўкі і аддаю сабе справаздачу, што вынік складаецца не толькі з якасці трэніровак, але і з якасці жыцця. Па-дурному меркаваць, што калі ты, напрыклад, няправільна сілкуешся, гэта ніяк не адаб’ецца на тваім выніку.

– А раней ты сілкавалася няправільна?

– Хутчэй за была маладая і занадта амбіцыйная. Лічыла, што змагу ўсё дамагчыся толькі «дзякуючы здароўю», а наперадзе яшчэ шмат часу. Цяпер я выразна разумею, што для мяне цяперашні алімпійскі цыкл, хутчэй за ўсё, апошні. Мне ў гэтым годзе спаўняецца 28 гадоў. На Алімпіядзе будзе 29. Сур’ёзны ўзрост, асабліва для жанчыны. Трэба ствараць сям’ю, думаць пра будучыню. Так, можна стварыць сям’ю і вярнуцца, але дзюдо пастаянна патрабуе выніку і падтрымання добрай формы. У мінулым годзе я на сезон выпала з-за траўмы, і нагнаць было вельмі складана. Маладыя спартсмены аднаўляюцца значна хутчэй. Атрымалі нагрузку і праз чатыры гадзіны могуць зноў ісці на трэніроўку. Нам для гэтага трэба ўдвая больш часу. Тая ж гісторыя і з траўмамі. Толькі вярнулася пасля адной – атрымала новую …

– Улічваючы тваю схільнасць да аналізу і планавання, напэўна і варыянты прылады пасля спорту ўжо прыкінула?

– У нас з сяброўкай ёсць спартыўны клуб дзюдо – трэніруем дзяцей. Працуем ужо гадоў 5-6, але афіцыйна школу адкрылі ўсяго год таму. Я ж пасля мінулай Алімпіяды заканчваць збіралася – вось і пачала трэніраваць. Цяпер таксама разумею, што спорт не вечны і трэба шукаць варыянты, але пакуль займаюся ў асноўным арганізацыйнымі пытаннямі, прадвіжэннем. Трэба ж яшчэ і самой рыхтавацца.

– Ці складана было адкрыць дзіцячую школу?

– Трэба было рыхтаваць шмат дакументаў. Калі не ведаеш усіх бюракратычных тонкасцяў, ёсць пэўныя цяжкасці. Але ў астатнім усё проста: ёсць дзеці, з імі можна працаваць. Цяпер у нас займаецца каля сотні дзяцей у двух залах: у Серабранцы і на трактарным заводзе. Гэта няшмат, але ў гэтым заключаецца канцэпцыя нашага клуба. Мы не набіраем групы па 50 чалавек, у нас не больш 15. Кожнаму можна надаць увагу, навучыць.

– Гэта водгалас таго, як даводзілася пачынаць табе самой?

– Не, я наогул асаблівы выпадак: у дзюдо прыйшла аж у восьмым класе. Смешна так: сёння некаторыя дзеці ў восьмым класе сыходзяць са спорту, заяўляючы мне, што ўжо ўсё, чаго хацелі, дамагліся. А я ў іх узросце толькі пачынала. Да гэтага на фартэпіяна грала, хоць і ўдзельнічала ва ўсіх школьных спаборніцтвах. З фартэпіяна не склалася, з дзюдо атрымалася лепш.

– Дзіцячая школа дзюдо – прыбытковая справа?

– Лапатай грошы не грабем, але на тое, каб нармальна жыць, плаціць падаткі, даваць нейкія бонусы дзецям, хапае. Важна разумець, што ў нас такія раёны, дзе з бацькоў шмат і не возьмеш. У сярэднім выходзіць 50 рублёў у месяц за тры трэніроўкі ў тыдзень. Хоць варыянтаў у бацькоў, прызнацца, няшмат: Серабранка з пункту гледжання спартыўных секцый увогуле пусты раён, так што з наборам праблем няма.

– Убачыўшы сітуацыю ў спорце з усіх бакоў, ты лічыш, што II Еўрапейскія гульні могуць стаць імпульсам для развіцця дзюдо ў Беларусі?

– Мне б вельмі гэтага хацелася. Тым больш, гэта ж будзе паўнавартасны чэмпіянат Еўропы, усе наймацнейшыя! Калі хаця б 100 чалавек, купіўшы квіткі і зацікавіўшыся дзюдо, вырашаць аддаць сваіх дзяцей займацца гэтым спортам, гэта ўжо стане велізарным крокам наперад.

Дзмітрый Камашка, «Савецкая Беларусь», 2019/03/22 Фота: Аляксандр Кулеўскі

0 КАМЭНТАРЫ

Пакіньце свой каментар